این شعر به تاریخ بیست و پنج بهمن هشتاد و چهار گفته می شود در شب
ضمیمه ندارد
زمینه ندارد
منطق ندارد
خطی نیست
گفته نمی شود
راوی ندارد
یا اگر دارد، مرده است
بو می دهد به شما
مردی بزدل
یعنی دلش مثل دل بز است
پشت اصطلاحاتی قلمبه
بر حسب اتفاق ،این شعر ، خنده ندارد
با آدامسی که آقای خوزه مورینیو همیشه می جود ، تداخل ندارد
بوسه ندارم بدمت
یک فکری به حال خودت بکن
بنا ندارد، خوانده شود این شعر
هسته ای
خرافاتی
مردمی نیست
من حق مسلم باشگاه چلسی هستم
این شعر با یافته های هستی منطبق نمی شود
با بافته های خرد
و ناگهان ، عقده می بارد ازش
باران نداریم اینجا و ملکوت
ما و کلمات
ما و حروف
حضرات!
ایدئولوژی که به خوردتان نمی دهم
به آبرامویچ هم در شب تولدش گفتم
از عالم هپروت
چیزی که به شما فرو نمی کنم
خواهشی که ندارم
رسالتی که
ارتزاق نمی کنم با شعر
فقط
عموی پدرم در خیابان امام رضا تزریقاتی داشت
من
طبق عادتی هفته گانه
در شهر لندن
در دهان آقای خوزه مورینیو
جویده می شوم در شب
در یک تجربه کاملا شخصی
موم میم الف باران
قرار نیست این شعر سرود ملی بشود
حماسه بشود
در ابتدا اصلا
علت العللی نبود
ما با هم قراری نداشتیم اصلا
فقط
کمی ترسیده بودند
ما بزها
که معجزه همه چیز را خراب کرد
و زمین سرش گیج رفت و خورد زمین
این دارد خودش گفته می شود، همین
این دارد با تو بازی می کند
با تو الهام می گیرد ،همین
اقتباس می گیرد از حواس پرتی شما
معلول ذهنی من
گرگم به هوا
قتل که مرتکب نمی شوم
ای مردم سرماخورده!